Orzeczenie Sądu Najwyższego

w sprawie Ustawy Sejmu nr 34 o moderacji z dnia 16 marca 2005 r.

Sąd Najwyższy w składzie Prezes Sądu Najwyższego, Przemysław Figiel odmawia podjęcia uchwały w sprawie stwierdzenia niezgodności art. 2 ust. 1 i 2 Ustawy Sejmu nr 34 o moderacji z dnia 16 marca 2005 r. z art. 41 Konstytucji Księstwa Sarmacji.

Uzasadnienie:

Wnioskodawca podniósł, że norma, zezwalająca na nakładanie moderacji jest niezgodna z art. 41 Konstytucji Księstwa Sarmacji. Zdaniem Sądu, zarzut ten jest bezzasadny.

Na wstępie Sąd pragnie zaznaczyć, że w prawie nie istnieje definicja środka prewencyjnego w postaci moderacji. Z praktyki i ze sposobu jej funkcjonowania w obecnym systemie prawnym można jednak wysnuć wniosek, że moderacja jest swoistym ograniczeniem wolności osobistej, poprzez uniemożliwienie wysyłania wiadomości bezpośrednio na Listę Dyskusyjną lub inne miejsce wymiany informacji, a jedynie za pośrednictwem moderatora. Ma ona na celu uniemożliwienie łamania prawa za pomocą tychże miejsc. W jej ramach moderator jest uprawniony do kontroli wypowiedzi moderowanego i ewentualnej nieakceptacji niektórych wiadomości.

Sąd chce jednak podkreślić, że definicji takiej w prawie nie ma, a powyższe sformułowania zostały oparte na funkcjonowaniu tego środka w praktyce. Jest to sytuacja wysoce niepokojąca, tym bardziej, że każda decyzja moderatora o odmowie akceptacji wiadomości jest w swej istocie decyzją administracyjną i jako taka powinna podlegać kontroli sądowej. Sprawa ta, zdaniem Sądu, wymaga doprecyzowania.

Art. 41 Konstytucji dotyczy ochrony niewyszczególnionych praw i wolności i wskazuje, w jaki sposób należy rozpatrywać kwestie związane z ich pozbawieniem.

Z tego, co Sąd stwierdził wyżej wynika, że moderacja jest swoistą formą ograniczenia wolności. Art. 41 Konstytucji mówi natomiast o postępowaniu w sprawach pozbawienia wolności. W związku z tym nie można mówić tutaj o istnieniu kolizji, gdyż obie normy regulują odmienne sytuacje prawne.

(—) Przemysław hr. Figiel,
Prezes Sądu Najwyższego.