Orzeczenie Sądu Najwyższego

w sprawie stwierdzenia nieważności Dekretu Księcia Sarmacji nr 186 o Służbie Racji Stanu z dnia 3 sierpnia 2004 r.

Sąd Najwyższy w składzie Prezes Sądu Najwyższego, Przemysław mar. Figiel stwierdza nieważność Dekretu Księcia Sarmacji nr 186 o Służbie Racji Stanu z dnia 3 sierpnia 2004 r.

Uzasadnienie:

W trakcie rozpoznawania sprawy, Sąd Krajowy poddał w wątpliwość zapisy Dekretu Księcia Sarmacji z mocą ustawy nr 168. SK podniósł zarzut braku odpowiedniej delegacji do wydania dekretu.

Sąd zauważył jak następuje:

Hierarchię aktów powszechnie obowiązującego prawa reguluje art. 2 Konstytucji. Mówi on wyraźnie, że wydanie aktu wykonawczego uwarunkowane jest istnieniem odpowiedniego upoważnienia ustawowego. Rozpatrując sprawę pod tym kątem — sprawa nie budzi żadnych wątpliwości. Brak odpowiedniej podstawy prawnej w postaci ustawy lub dekretu z mocą ustawy przy wydawaniu aktu wykonawczego stanowi przekroczenie własności rzeczowej danego organu i, w konsekwencji, nieważność aktu wykonawczego.

Sąd jednak nie może w tym miejscu zakończyć uzasadnienia, gdyż byłoby ono niepełne. W praktyce ustawodawczej utarł się bowiem zwyczaj wydawania dekretów nie tylko na podstawie ustaw, ale także w celu skonkretyzowania zapisów konstytucyjnych, mówiących o prerogatywach Księcia. W tym wypadku mamy do czynienia z delegacją funkcji.

Uprawnienia Księcia do działań określonych w art. 3 Dekretu nr 168 można by wywodzić z art. 6 ust. 1 Konstytucji. Sąd zauważa jednak, że zapis ten jest zbyt ogólny, aby wywodzić z niego wszystkie wymienione w Dekrecie uprawnienia. Co więcej, należy zauważyć, że rozpatrywany Dekret jest de facto upoważnieniem do naruszania niektórych praw i wolności obywatelskich, a to nie mieści się w pojęciu „stania na czele Księstwa Sarmacji”.

Reasumując, Sąd postanowił o unieważnieniu rozpatrywanego Dekretu.

SK podniósł w szczególności zarzut przeciwko art. 11 Dekretu. Sąd uwzględnił rację SK. Książę bowiem, mimo iż jest najwyższym organem wykonawczym, nie może zakazywać Prokuraturze wykonywania swoich konstytucyjnych obowiązków (art. 25 Konstytucji). Nie może on także, nie łamiąc zasady niezawisłości sądów, wydawać organom orzekającym wiążących poleceń. Co więcej, rozpatrywany zapis narusza także art. 43 ust. 1 Konstytucji, który zakazuje, by system prawa karnego chronił sprawców przestępstw. Rozpatrywany Dekret natomiast taką możliwość stwarza, gdyż wyłącza odpowiedzialność funkcjonariuszy SRS.

(—) Przemysław mar. Figiel,
Prezes Sądu Najwyższego.